རྩོད་བཟློག་ལས།གང་ཞིག་སྟོང་དང་རྟེན་བྱུང་དག།དབུ་མའི་ལམ་དུ་དོན་གཅིག་པར།།གསུང་མཆོག་ཚུངས་པ་མེད་པ་ཡི།།སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ཕྱག་ཚལ་ལོ།།ཞེས་གསུངས།
《回诤论》：
性空缘起法，中观道一体，无比善说者，佛前我顶礼。

མདོ་ལས།དམ་པའི་ཆོས་ནི་ཐོག་མར་དགེ་བ།བར་དུ་དགེ་བ།ཐ་མར་དགེ་བ།དོན་བཟང་པོ།ཚིག་འབྲུ་བཟང་པོ།མ་འདྲེས་པ།ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ།ཡོངས་སུ་དག་པ།ཡོངས་སུ་བྱང་བ།ཞེས་གསུངས།
佛经：
正法者，初善、中善、后善。义妙、文巧。纯一、圆满、清净、鲜白。

རྗེ་ཞབས་དཀར་པས།བཟོད་པ་ཚིག་ངན་བྱུང་དུས་སྒོམས།།སྦྱིན་པ་ཟས་ནོར་ཡོད་དུས་ཐོངས།།ཕྱག་སྐོར་སྒྱུ་ལུས་བདེ་དུས་ཀྱིས།།གདམས་ངག་བློ་རིག་གསལ་དུས་སྒོམས།།ཞེས་གསུངས།
夏嘎巴尊者：
出现恶语时，应该修安忍；具足财富时，应该做布施；身康体健时，应该转绕礼拜；精力旺盛时，应该精进修行。

སྤྱོད་འཇུག་ལས།ཇི་སྲིད་ནམ་མཁའ་གནས་པ་དང་།།འགྲོ་བ་སྲིད་གནས་གྱུར་པ།།དེ་སྲིད་བདག་ནི་གནས་གྱུར་ནས།།འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་ཤོག།ཅེས་གསུངས།
《入行论》：
乃至有虚空，以及众生住，愿吾住世间，尽除众生苦。

རྗེ་ཙོང་ཁ་པས།རིགས་ལམ་ཕྲ་མོ་འབྱེད་པའི་རྣམ་དཔྱོད་དང་།།གཞུང་ལུགས་གདམས་པར་ཤར་བའི་ཉམས་ལེན་དང་།།ཚིག་སྦྱོར་ཚུལ་ལ་མཁས་པའི་ངག་གི་དཔལ།།ས་སྟེང་འདི་རིན་ཆེན་རྣམ་གསུམ་སྣང་།།ཞེས་གསུངས།
宗喀巴大师：
辨别细微理性之智慧，诸论转为教言之修行，精通言辞诀窍之辩才，于此世间乃为三珍宝。

རྫ་དཔལ་སྤྲུལ་རིན་པོ་ཆེས།ཅི་ནས་རང་གི་སེམས་ལ་མི་ཕན་པའི།།ཆོས་དེ་ཁ་ཆོས་ཡིན་གྱི་དོན་ཆོས་མིན།།རང་གི་སེམས་ལ་ཁྱད་པར་མི་འདུག་ན།།ལོ་བརྒྱ་མཚམས་བསྒྲུབ་བྱས་ཀྱང་ངལ་བའི་རྒྱུ།།ཞེས་གསུངས།
华智仁波切：
对心不利的法，只是口头的法，不是真正的法。如果心没有改变，闭关百年也徒劳无益。

དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས།མི་རྟག་པ་ལ་ངེས་པར་གནོད།།གང་ལ་གནོད་ཡོད་དེ་བདེ་མིན།།དེ་ཕྱིེར་གང་ཞིག་མིརྟག་པ།།དེ་ནི་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཡིན།།ཞེས་གསུངས།
《四百论》：
无常定有损，有损则非乐，故说凡无常，一切皆是苦。

མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེས།ན་ཚོད་མ་སྨིན་པ་དང་ནི།།ས་རྒྱ་ཆུང་ངུའི་རང་མཐོང་གིས།།སྐྱེ་བོ་རང་གིས་སྔར་བྱས་ལ།།རང་ཉིད་ཁྲེལ་བ་མང་དུ་འོང་།།ཞེས་གསུངས
麦彭仁波切：
或由年龄未成熟，或是孤陋寡闻者，自己往昔所做事，亦有众多自所笑。

རྒྱལ་པོ་ལ་གདམས་པའི་མདོ་ལས།དུས་ཀྱི་ཉེན་ཏེ་རྒྱལ་པོ་འགྲོ་འགྱུར་ན།།ལོངས་སྤྱོད་མཛའ་དང་བཤེས་རྣམས་རྗེས་མི་འབྲང་།།སྐྱེས་བུ་དག་ནི་གང་ནས་གར་འའགྲོ་ཡང་།།ལས་ནི་གྲིབ་མ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འབྲང་།།ཞེས་གསུངས།
《教王经》：
国王趋入死亡时，受用亲友不随身，士夫无论至何处，业如身影紧随后。

བཤེས་སྤྲིང་ལས།གང་ཞིག་སྔོན་ཆད་བག་མེད་གྱུར་པ་ལ།།ཕྱི་ནས་བག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏེ་ཡང་།།ཟླ་བ་སྤྲིན་བྲལ་ལྟ་བུར་རྣམ་མཛེས་ཏེ།།དགའ་བོ་སོར་ཕྲེང་མཐོང་ལྡན་བདེ་བྱེད་བཞིན།།ཞེས་གསུངས།
《亲友书》：
何者昔日极放逸，尔后行为倍谨慎，如月离云极绚丽，难陀指鬘见乐同。